Veldhuizenstraat

1992 - 1993 Velduizenstraat 4

En inderdaad, als het dan eindelijk zo ver is vind ik het fantastisch. Op de wc zitten met de deur open! Geen ‘meetings’, geen encounters. De douche voor mijzelf! Ik kom, na 10 jaar, inclusief onderbrekingen, tot de conclusie dat ik feitelijk helemaal geen commune-mens ben. Ik heb dat al die tijd maar gedaan omdat ik dacht dat dat ‘het juiste’ - eerst als linkse activist, daarna als sannyasin - was om te doen. En toch heb ik ook grandioze momenten gekend. Het was ook vaak heel gezellig en heel levendig en ik heb heel veel geleerd, maar niettemin ben ik blij dat ik in mijn kleine studiootje weer op mezelf sta en volledig baas ben over mijn eigen tijd. Een wasmachine om zelf mijn was te doen vind ik bij het grof vuil op straat. Het is natuurlijk geen echte goeie maar hij doet het toch.

Ik wil ook de groepen met Pujarin niet meer doen en eindelijk durf ik dat te zeggen nu ik toch al ‘buiten’ woon. Pujarin is not pleased to say the least, maar ik ben tenminste van de druk af.

Niet veel later (een aantal maanden? of toch langer?) zal de commune helemaal ontbonden worden en worden de spullen bij opbod verkocht om daarmee een aantal schulden te kunnen betalen(?). Later kom ik er achter dat alle gereedschappen die ik ingebracht heb ‘verdwenen’ zijn. Aan de andere kant houd ik er wat meubilair aan over dat ik nog steeds gebruik. Ook de computer komt bij mij terecht.

Alka gaat om de andere hoek wonen, naast buurvrouw Guha en neemt ook Nikisha bij zich. Patanga komt tijdelijk bij mij te wonen. Ideaal is dat niet, want de ruimte is al zo klein en een tijdje later zal ze een plek vinden in het huis van Mahbuba (Bertil). Het is wel erg snel dat Patanga zelfstandig moet gaan wonen, maar ik weet geen andere oplossing. Blijkbaar wil of kan Patanga ook niet bij Marianne wonen...

In het pand van de woongroep komt naderhand een groep mensen te wonen die samen een Gestalt-therapiegroep vormen.

Ik vind een nieuwe ‘meester’ in de Australische Barry Long. En ook Avinash (aka als ‘Jan Japan’), een van de groupies van Pujarin, en later Suparni en Simant en Angela zijn hevig geïnteresseerd. Ik herinner me een grote bijeenkomst in Amsterdam, maar al heel gauw is vooral Barry’s visie op relaties mij veel te benauwend en zijn metafysica is volkomen onbegrijpelijk. Not my thing. Jan gaat er helemaal in op.

Wat relaties betreft: Mijn relatie met Girisho loopt op haar eind. We doen nog een paar pogingen, maar het werkt niet meer. Ik beschilder nog wel voor haar en mij gordijnen met een Zen bamboe-motief.

Ik heb af en toe een slaapdate met buurvrouw Alka. We houden het verder gezellig en platonisch. Ik neem wel na een tijdje Nikisha over.

Ik heb vervolgens een korte relatie met Ma Nidhi (Willy Vink) uit Wassenaar die ik om een

date vraag in Supernova. Best wel leuk al vind ik haar een beetje te ‘keurig netjes’. Ik heb nog een logo voor haar ontworpen. Ze maakt het na een aantal weken uit omdat ze nog een commitment heeft en vindt dat ze moet kiezen. Ben er even kapot van en ik laat dat merken op een bijeenkomst (?) bij Avinash.

Er is ook nog een flirt van een paar dagen geweest met Angela. Waarschijnlijk van haar kant omdat ze Simant op andere gedachten wou brengen na een ruzie. En dat lukt ook. Exit Angela.

In de zomer komen Simant en Gitama mij vaak meevragen om te zwemmen in de Gaasperplas. Leuk, maar eigenlijk nogal gevaarlijk door de verraderlijke stromingen.

En Frank Natale doet Smoking sessies en Ayahuasca-bijeen-komsten. Compleet niet mijn ding. Doctor Trance is het wat mij betreft met al dat ‘sjamanengedoe’ een beetje kwijt.

Ik kom in contact met een groep professionals die in Utrecht samenwerken en een dtp’er nodig hebben. Ze zouden me continu van nieuwe opdrachten kunnen voorzien. Klinkt schitterend. Ik stel een businessplan op en ga er mee langs de banken om een lening te krijgen om daarmee apparatuur te kunnen kopen. De RABO-bank weigert, maar de AMRO-bank in het Reigersbos accepteert mijn plan en leent me 12000 gulden. Hiervan koop ik onder andere een HP Laserjet III en een joekel van een NEC monitor. Ik krijg een kantoor in hetzelfde gebouw als mijn partners. Ik herinner me Stefan, de grafisch ontwerper. Van de leider van het stel weet ik de naam niet meer. Hij haalt de opdrachten binnen. Dan is er nog een gast (René?) die bevriend is met Savyasatchi, een sannyasin die in Utrecht woont. Mijn company verandert van naam in Meta Graphics, met als adres Gebouw Q Center, Hengeveldstraat 29, 3572 KH Utrecht. Ik laat briefpapier maken via een drukkerij op de Oudegracht. En elke dag ga ik met het openbaar vervoer naar mijn kantoor in Utrecht. Best een lange rit. In het begin gaat het goed en ik verzorg een aantal opdrachten, maar al gauw komt de klad erin en er blijken niet genoeg opdrachten binnen te komen. Noodgedwongen moet ik mijn kantoor opgeven. Ondertussen gaat de aflossing van mijn lening natuurlijk gewoon door, wat herhaaldelijk voor problemen zorgt, want ik heb enkel een uitkering. Er komen deurwaarders aan te pas en aflossingsafspraken. Uiteindelijk krijg ik het, via een sociaal werker in Reigersbos, voor elkaar om onbeperkte uitstel te krijgen. De bank zal nog één keer proberen als ik al in België woon om te proberen geld van mij los te krijgen. Ik maak ze duidelijk dat ook dat niet zal gaan. Daarna wordt het denkelijk verticaal geklasseerd en hoor ik niets meer.

Ik ben een keer bij Savyasatchi thuis geweest in Utrecht. Computer-enthousiast, getrouwd en drie kinderen. Er was iets raars met die relatie, maar ik weet niet meer wat. Het huis is een chaos.

Samen met Udghosh, Veeru, Ma Gitama, Ojas en Girisho maken we een blad voor spiritueel en alternatief Amsterdam: de Amsterdam Connection. Veeru doet de acquisitie, Gitama en ik doen de lay-out. De cover wordt telkens in een andere kleur gedrukt, het binnenwerk is zwart-wit. We vergaderen bij Surdar en Udghosh en bij Gitama thuis doen we de lay-out op haar 386 PC met PageMaker.

Voor Udghosh maak ik ook een logo voor zijn ‘Now Age’ en voor ‘GAIN’. Voor GAIN komt er ook een brochure. Ik geloof niet dat het zo’n vaart gelopen heeft. Na een nummer of zeven van AC beslissen we om het goedkoper te doen op een krantenformaat en een poging om uit te breiden buiten A’dam. Het tijdschrift heet dan ‘Connection Magazine’. Ik herinner me nog dat Veeru het advertentie-werven na een tijd de strot uitkomt en ik haak na een tijdje ook af. Waarom precies weet ik niet meer...

Van ene Reitz (kennis van René Meijer?) krijg ik een reeks diskettes met daarop de eerste Windows-versie (2.5) van Adobe Photoshop.

Ik wordt op een nacht wakker en er schijnt iemand met een zaklantaarn door mijn raam dat openstaat. Ik schrik me rot en begin te roepen. Dat maakt geen enkele indruk. Die gast blijft doodleuk doorgaan met rondkijken! Even later vertrekt hij. Ik heb niet meer met mijn raam open geslapen.

Ik wordt op een middag opgebeld door Nelly, de zus van Marianne om te vragen hoe het met mij en vooral hoe het met Patanga is. Ze zegt dat ik de tv moet aanzetten. Er is vlakbij in de Bijlmer een vliegtuig in een van de flats gevlogen...

Voor Gupta maak ik gigantische sjablonen voor de letters van haar logo om te gebruiken voor haar fitness-centrum in Overveen. Ik herinner me een bezoek aan haar tent, maar niet wat we (?) daar deden... En voor een massagesalon in het Leusdenhof maak ik een logo en visitekaartje. Als ik daar op bezoek ben blijken ze er massages te geven met ‘happy ending’. Het contact is verlopen via Sat Savya die daar ook werkt. De madam loopt rond met kousen en jarretelles. Er komt net een stuk bloot dijbeen onder haar mini uit. De eigenaar is meer een businesstype. Vreemde ervaring.

Na het drukke en intense van Mudita voel ik me toch regelmatig eenzaam. Ik zit veel achter mijn computer en kijk tot laat tv. De eindtune van RTL4 zit nu nog in mijn hoofd... Ik weet niet meer waarom, maar bij een onderzoek door mijn huisarts zegt hij dat ik er goed aan zou doen om te zorgen dat ik een relatie heb.

Ik maak een contactadvertentie op voor de Volkskrant, maar cancel die nadat ik een afspraakje bij mij thuis heb met Ma Asti Lieve. Ik heb haar uitgenodigd via een briefje in haar brievenbus om vrijblijvend een glaasje te komen drinken. Het klikt heel goed en ze blijft bij mij slapen en de advertentie is niet meer nodig...

Al gauw zijn wij een koppel en ik meen zelfs bij Asti iemand te herkennen uit een Japans ‘past life’. Ik blijf nog een tijdje in mijn studiootje wonen en we maken regelmatig dates. Op den duur wordt dit belachelijk, we kunnen net zo goed samenwonen.

alt